زنجبیل خشک (Zingiber officinale)
غذاهای خاورمیانه و اروپا بیشتر با زنجبیل خشک توسعه یافتند تا زنجبیل تازه، زیرا زنجبیل در قالب خشکشده از مسیرهای کاروانی وارد شد. آشوریان و بابلیان آن را در آشپزی استفاده میکردند، همانند مصریها، یونانیها و رومیها. تا قرن نهم زنجبیل بهعنوان چاشنی رومیزی در سراسر اروپا استفاده میشد؛ و تقاضا چنان بالا بود که تا قرن شانزدهم اسپانیاییها و پرتغالیها شروع به کاشت آن در سرزمینهای استوایی تازه خود کردند.
کاربردهای آشپزی: در آسیا، زنجبیل خشک در بسیاری از ترکیبات ادویهای تند استفاده میشود. در غرب، یکی از ارکان ترکیبات ادویهای اولیه بود و امروزه در quatre épices و ادویههای ترشی به کار میرود. طعمدهندهای عالی برای هویج، کدوحلوایی و دیگر کدوهای زمستانی و سیبزمینی شیرین است. در کشورهای عربی، همراه با دیگر ادویهها در تاجین، کُسکُس و غذاهای گوشتی آرامپز با میوه استفاده میشود. ادویهای پرکاربرد در کیک و شیرینی است و در تجارت در نوشیدنیهایی مانند ماءالشعیر و آبجو زنجبیلی کاربرد دارد. میوهها بهویژه موز، گلابی، آناناس و پرتقال بهخوبی با زنجبیل هماهنگاند و برای مرباها عالی است.
زنجبیل خشک در گونههای مختلف (هندی، چینی، آفریقایی، استرالیایی) معرفی شده است. زنجبیل هندی بهترین کیفیت را دارد، زنجبیل چینی طعمی لیموییتر و ملایمتر دارد، زنجبیل آفریقایی بیشتر تند و همراه با بوی کافور است، و زنجبیل استرالیایی نتهای لیمویی مشخصی دارد. در بخش پایانی به ترکیب معروف فرانسوی Quatre épices اشاره شده که شامل فلفل سیاه، میخک، زنجبیل خشک و جوز هندی است و در پخت گوشتها کاربرد دارد.
