ادویهها بهعنوان دارو Spices as medicine
جدا از توانایی ذاتیشان در تقویت عطر و طعم غذاها، ادویهها هزاران سال است که بهخاطر خواص داروییشان هم مورد استفاده قرار میگیرند. اینکه آیا بهخاطر قدرتهای اسرارآمیزشان ارزشمند بودند یا به دلیل فواید واقعی سلامتیشان، همچنان محل بحث است.
باستانشناسان کشف کردهاند که مقبره توتانخآمون با ادویهها آراسته بوده است: دانههای سیاه سیاهدانه، شش حبه سیر، آویشن مدیترانهای و حلقهای از کرفس وحشی همگی گفته میشود همراه او برای سفر به زندگی پس از مرگ گذاشته شده بودند.
میگویند اسکندر مقدونی در جریان لشکرکشیهای آسیاییاش، برای درمان زخمهای جنگیاش در وانهایی پر از رشتههای زعفران خیس میکرد و در قرن هفدهم نیز گیاهانی مانند زوفا (که در کتاب مقدس هم ذکر شده) را در اتاقهای بیماران میپاشیدند تا جلوی گسترش عفونت را بگیرند.
نوشتههای پزشکی باستان هند، مانند «سوشروتا سامهیتا» که از متون بنیادین آیورودا است، به دفعات به ادویهها و ویژگیهای درمانی آنها اشاره کردهاند—دارچین، هل، زنجبیل، زردچوبه و فلفل از جمله آنها بودند. پزشک یونانی بقراط نیز صدها دارو را یادداشت کرده که خاصیت شفابخش خود را مدیون ادویهها بودند.
گشنیز و تخم گشنیز خاصیت ضدالتهابی دارند؛ هل و کوبه (فلفل جاوه) خاصیت ضدعفونیکنندگی طبیعی دارند؛ برگاموت، بادیان و شکلات، تعجبی ندارد، خاصیت آرامبخشی دارند؛ و اکالیپتوس، زنجبیل و پیاز به بهبود سرماخوردگی کمک میکنند.
امروز دوباره شاهد بازگشت سنتهای کهن هستیم—از علاقه تازه به طب سنتی چینی که عمدتاً بر پایه گیاهان و ادویههاست، گرفته تا توجه به آشپزیهای اصیل مانند هندی که بر زردچوبه، شنبلیله، سیر، پیاز و زنجبیل تکیه دارد؛ همه اینها به سلامت کلی کمک میکنند. هرچند دیگر نیازی نیست برای درمان در وانهای گرانقیمت زعفران خیس بخوابیم، اما میتوانیم بهعنوان نتیجهای خوشایند از لذت بردن از غذاهای خوبادویهگذاریشده، سبک زندگی سالمتر و بهتری داشته باشیم.
